Μια πρώτη αποτίμηση των εκλογών
- Οι βουλευτικές εκλογές της 6 Μάη εξέφρασαν με πρωτοφανή τρόπο την βαθιά κρίση πολιτικής εκπροσώπησης που χαρακτηρίζει την ελληνική πολιτική σκηνή. Τα δύο αστικά κόμματα εξουσίας που εναλλάσσονταν στην κυβερνητική εξουσία τα τελευταία σαράντα χρόνια έπεσαν σε ιστορικά χαμηλά ποσοστά, ανάλογα μόνο με αυτά που αφορούσαν σε περιόδους ιστορικών πολιτικών και κοινωνικών κρίσεων. Ειδικά η συντριβή του ΠΑΣΟΚ, στα μεγάλα αστικά κέντρα και στις εργαζόμενες τάξεις θα βαθύνει τα στοιχεία της πολιτικής κρίσης. Από κοντά και οι μνημονιακοί τους εταίροι ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥ.
- Η αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Ανταρσύα, άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς) κατέλαβε ένα ποσοστό 27 %, το υψηλότερο από τον εμφύλιο και μετά και 1.700.000 ψήφους. Όμως αποτελεί αρνητικό στοιχείο ότι η βασική κερδισμένη δύναμη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όλη την προηγούμενη περίοδο και ειδικά πριν τις εκλογές υιοθέτησε μία φιλο ΕΕ και φιλο ΟΝΕ στάση, αποφεύγοντας να απαντήσει στα τρομοκρατικά διλήμματα και λειτουργώντας ως ανάχωμα, απέναντι, σε μία ποιο αντισυστημική μετατόπιση. Αντίστοιχα η πολιτική συμμαχία με τους διαφωνούντες του ΠΑΣΟΚ, που όλα τα προηγούμενα χρόνια στήριξαν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική τουλάχιστον στην Αττική φαίνεται ότι θα έχει επιπτώσεις και στην διάρθρωση της κοινοβουλευτικής του ομάδας, ενισχύοντας πιθανά μια σοσιαλδημοκρατική του κατεύθυνση. Έτσι αυτές οι εκλογές παρά τις συνθήκες της οξύτατης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης εξέφρασαν μία αλλαγή των συσχετισμών στην αριστερά και την ενίσχυση των φιλο ΕΕ και φιλο ΟΝΕ δυνάμεων και την καθήλωση των αντι ΕΕ δυνάμεων.
- Η εξέλιξη αυτή αντανακλά ότι η ιδεολογική επίδραση πτυχών της κυρίαρχης ιδεολογίας όπως η παραμονή στην ΟΝΕ, δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί παρά τις κοινωνικές συνθήκες της κρίσης. Αντανακλά όμως επίσης τις σοβαρές πολιτικές αδυναμίες και υστερήσεις εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που έχουν έναν διακηρυκτικά αντισυστημικό λόγο και πρώτα και κύρια του ΚΚΕ. Η πολιτική του καθήλωση σε μία τέτοια συγκυρία, όπου εκτοξεύθηκαν ένα σύνολο αντιμνημονιακών, δεξιών και αριστερών δυνάμεων, η περιχαράκωση του στα αστικά κέντρα, στις εργαζόμενες τάξεις και στις δυναμικές ηλικίες, είναι εν μέρει και αποτέλεσμα της σεκταριστικής και διασπαστικής πολιτικής, της άρνησης κάθε μορφής πολιτικής συνεργασίας και σχέσεις με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς
- Το αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι αναντίστοιχο με τη συγκυρία και τις απαιτήσεις της. Είναι γεγονός ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τριπλασίασε τις επιδόσεις της σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2009 ενώ εμφανίζει και εξαπλάσια ποσοστά από τις μέσες εκλογικές επιδόσεις της άκρας αριστεράς σε όλες τις εκλογές από το 1974 έως το 2009. Όμως αν συνεκτιμηθεί η κοινωνική συγκυρία, η πολιτική της κατεύθυνση που διακηρυκτικά είχε μαζικά χαρακτηριστικά και μπορούσε να αποτελέσει μία εναλλακτική πολιτική πρόταση τότε το αποτέλεσμα αποτελεί αποτυχία και θα δημιουργήσει πιέσεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν κατάφερε να αποκρυσταλλώσει ένα επαρκές τρίτο διακριτό ρεύμα στην αριστερά, λαμβάνοντας υπ όψη και την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελεί ένα ανταγωνιστικό πολιτικό σχέδιο. Υπάρχουν αντικειμενικοί παράγοντες που έπαιξαν ρόλο, ο εκλογικός νόμος, το ναρκοθετημένο πεδίο των εκλογών, τα ισχυρά διαχρονικά διλήμματα υπέρ του ευρώ, η ιστορική χαμηλή εκλογική απήχηση της άκρας αριστερά, με όλο το φορτίο που παράγει. Ωστόσο, κυρίως αυτό που βαραίνει σε σχέση με ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα μπορούσε να υπερβαίνει σημαντικά την επίδοση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να κάνει τη διαφορά, αφορά την ίδια την πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ειδικά μετά τις περιφερειακές εκλογές του 2010, όπου αποτυπώθηκε μία σημαντική κρίση του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέφυγε, να κάνει οποιοδήποτε άνοιγμα, όχι μόνο για να διευρυνθεί πολιτικά, αλλά και για να οικοδομήσει πολιτικές σχέσεις στη βάση, σε επίπεδο συνοικιών, τοπικών πρωτοβουλιών, σωματείων με δυνάμεις, ρεύματα και αντιλήψεις που διαφοροποιούνταν από την δεξιόστροφη πολιτική μετατόπιση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής ήταν η απόρριψη της πολιτικής συνεργασίας με δυνάμεις του ΜΑΑ λίγες μέρες πριν τις εκλογές, παρά την ταύτιση τους με το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γεγονός που επέδρασε αρνητικά α) στην αποδυνάμωση του λόγου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που θα είχε μεγαλύτερη διεισδυτικότητα σε ένα ευρύτερο λαϊκό ακροατήριο, στο βαθμό θα εκφραζόταν και από ιστορικά στελέχη της αριστεράς, β) εμφανίζοντας την αναξιόπιστη σε σχέση με την πραγματική της πρόθεση για μία ευρύτερη μετωπική πολιτική και να ενισχύσει την επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ για τα αριστερίστικα χαρακτηριστικά της, τη λογική της χαμένης ψήφου κ.λ.π. Παράλληλα όλο το προηγούμενο διάστημα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντί να κατευθυνθεί προς τις μάζες με ένα μετωπικό πολιτικό πρόγραμμα, ανάλωσε υπερβολικές δυνάμεις, στους εσωτερικούς συσχετισμούς, τις μικροισορροπίες και τους μικροηγεμονισμούς, μεταξύ οργανώσεων, ή και προσώπων και τάσεων εντός των οργανώσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη σημαντικότερη περίοδο κοινωνικών αγώνων και κρίσης του πολιτικού συστήματος το Σεπτέμβριο – Οκτώβριο του 2011, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ασχολείτο με την Συνδιάσκεψη της με τις γνωστές μεθοδολογίες και αποτελέσματα. Αλλά και οι πολιτικές επιλογές της προεκλογικής περιόδου (όπως η μη συνεργασία με τις δυνάμεις του ΜΑΑ) αλλά και εν μέρει ο τρόπος διεξαγωγής της έφερε τη σφραγίδα των επιδιώξεων, και των ισορροπιών μεταξύ οργανώσεων και των βασικών τους τάσεων. Ακόμα περισσότερο η απογείωση των τελευταίων ημερών της προεκλογικής περιόδου, περισσότερο βλάπτει μακροπρόθεσμα το εγχείρημα, παρά το βοήθησε. Δεν έλειψε η “επάρκεια και το στρατηγικό βάθος των προγραμματικών απαντήσεων” αλλά το άνοιγμα σε ευρύτερα ακροατήρια που έστω και δημοσκοπικά ασπάζονται τις θέσεις μας (παύση πληρωμών , έξοδος από ΟΝΕ κλπ). Νομίζουμε ότι πολιτικές κατευθύνσεις για την οικοδόμηση του νέου κομμουνιστικού κόμματος, ή ενός νέου κομμουνιστικού φορέα, ή ακόμα χειρότερα η οικοδόμηση σχέσεων και προσωπικής προβολής, μέσω δικτύων διανοουμένων της αριστεράς, όπως φαίνεται και από τα αποτελέσματα είναι μακριά από τις απαιτήσεις της συγκυρίας.
- Ανεξάρτητα από τα παραπάνω και τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αποτελεί μία σημαντική πολιτική παρακαταθήκη η οποία πρέπει να ενισχυθεί. Αυτό που πρέπει να γίνει, είναι α) να αναπροσανατολισθεί η πολιτική της κατεύθυνση, σε μία πολιτική συμμαχιών στη βάση, επιχειρώντας να αξιοποιήσει τις υπαρκτές αντιφάσεις και διαθέσεις ενός σημαντικού δυναμικού που υποστήριξε την αριστερά και στις δύο βασικές της εκδοχές β) να επιχειρήσει να διευρυνθεί, να ενισχύσει την πολιτική δραστηριότητα της και να λειτουργήσει ως αυτό που πραγματικά είναι, ως μέτωπο και όχι ως πρόπλασμα μίας νέας οργάνωσης,.
- Εκτός από την ενίσχυση της αριστεράς οι εκλογές αυτές κατέγραψαν μία μεγάλη άνοδο της ακροδεξιάς, κάτι που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και ποιο αρνητικά μηνύματα τους. Η τάση αυτή, αποκρυσταλλώνεται κυρίως στο αποτέλεσμα της Χ.Α., αλλά όχι μόνο. Ειδικά, η άνοδος της Χ.Α. με τα ιδιαίτερα φιλοναζιστικά, και τρομοκρατικά χαρακτηριστικά της, πρέπει να μελετηθεί, στο βαθμό που αναπτύσσεται ομοιογενώς σε περιοχές που δεν υπάρχουν μετανάστες και αντανακλά ευρύτερα αντιδραστικά χαρακτηριστικά, το ρατσισμό, το σεξισμό, τον αντικομμουνισμό, τον ατομισμό και τη ροπή προς τη βία, που αναπτύσσονται σε τμήματα της νεολαίας, των ανέργων και των μικροαστικών στρωμάτων μέσα στο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα και οξύνονται μέσα στη κρίση. Η αριστερά είτε υποτίμησε αυτές τις τάσεις και την ανάγκη για αντιπαράθεση μαζί τους, είτε επιχείρησε να το κάνει, με τρόπους εξωτερικούς από τις ανάγκες και τις συνθήκες ύπαρξης των λαϊκών στρωμάτων στα οποία απευθύνεται η ακροδεξιά. Είναι επιτακτική σήμερα η οικοδόμηση ενός μετώπου όλων των δυνάμεων της αριστεράς, αλλά ακόμα και αστικοδημοκρατικών δυνάμεων (ΔΗΜΑΡ, οικολόγοι κ.λ.π.), που με συγκεκριμένο και ενιαίο τρόπο και σε πολιτικό επίπεδο, αλλά κυρίως σε επίπεδο εργασιακών χώρων και συνοικιών, να αποκαλύπτει τις θέσεις και το ρόλο της ακροδεξιάς να αντιπαρατίθεται σε αυτές, αλλά και να την αντιμετωπίζει και πρακτικά σε κάθε επίπεδο και με κάθε πρόσφορο μέσο.
- Τα εκλογικά αποτελέσματα σε μία πρώτη φάση φαίνεται να μην δίνουν διέξοδο στο αστικό πολιτικό σύστημα, και να οξύνουν τα στοιχεία πολιτικής κρίσης, κάτι που θα εντείνει και την κοινωνικό οικονομική κρίση. Αναμφίβολα αυτό θα συσπειρώσει τα κέντρα εξουσίας του πολιτικού συστήματος σε ποιο αυταρχικές κατευθύνσεις, ενιοποίησης των αστικών πολιτικών δυνάμεων, έντασης του αυταρχικού λόγου και πρακτικής, γιατί δεν υπάρχει σήμερα κάποια εναλλακτική διέξοδος κευνσιανού χαρακτήρα παρά μόνο η ένταση της συνολικότερης επίθεσης στα λαϊκά στρώματα. Στο πλαίσιο αυτό είναι πιθανή η επανάληψη, των εκλογών, με ένταση των τρομοκρατικών διλημμάτων. Ωστόσο η γενικότερη συγκυρία είναι τέτοια, που η ρευστότητα θα παραμείνει και θα υπάρξουν σημαντικές δυνατότητες για τις αριστερές αντικαπιταλιστικές τάσεις στο βαθμό που θα αναπτύξουν μία συνεκτική μετωπική πολιτική κυρίως στους κοινωνικούς και εργασιακούς χώρους και θα αναπτύσσουν κοινές πρακτικές και πολιτικές σχέσεις με άλλες δυνάμεις και τάσεις στο εσωτερικό της αριστεράς.
Η εκλογική μάχη να αποτελέσει ένα σημείο καμπής για την ανάπτυξης ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής
Η περίοδος που διανύουμε αποτελεί μία καμπή μεγάλων αλλαγών, προκλήσεων, κινδύνων αλλά και δυνατοτήτων για το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα.
- Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, περνάει την μεγαλύτερη κρίση μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Η κρίση του νεοφιλελευθερισμού είναι η τέταρτη δομική κρίση του καπιταλισμού από τα μέσα του 19 αιώνα και μετά. Η υπέρβαση της σημερινής κρίσης θα απαιτήσει μία μακρά διαδικασία μετάβασης ο χαρακτήρας της οποίας θα καθοριστεί από την μορφή που θα πάρει η ταξική πάλη αλλά και οι διεθνείς ανταγωνισμοί. Στον πυρήνα της είναι κρίση, των ειδικών αντιφάσεων του νεοφιλελευθερισμού και των στρατηγικών απορυθμίσεων που κυριάρχησαν σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία 25 χρόνια, αλλά και γενικότερα του καπιταλιστικού συστήματος. Σε τελική ανάλυση, οι αιτίες της κρίσης οφείλονται στο γεγονός η αστική τάξη απέτυχε να διαχειριστεί, το μέγεθος της ισχύος της και της επιτυχίας της στο νεοφιλελευθερισμό, να επιβάλλει μηχανισμούς σταθεροποίησης των αντιφάσεων και όπως δηλώνει η σημερινή κρίση μέσα από αυτή τη διαδικασία υπέσκαψε συγκυριακά και ένα μεγάλο τμήμα των προνομίων της. Η κρίση του νεοφιλελευθερισμού είναι απόρροια της αχαλίνωτης καπιταλιστικής δυναμικής που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του. Η στρατηγική της απόσπασης των υψηλότερων δυνατών εισοδημάτων για τις ανώτερες τάξεις αποτέλεσε και αποτελεί τον κινητήριο στόχο του νεοφιλελευθερισμού. Σε τελική ανάλυση η κρίση αναδεικνύει την εγγενή τάση του καπιταλισμού για άναρχη ανάπτυξη. Μέσα από αυτή την κρίση για άλλη μια φορά καταδεικνύεται με αίμα και πόνο ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που δεν μπορεί να εξορθολογισθεί και να αποφύγει τις καταστροφικές κρίσεις, είναι ένα σύστημα το δεν μεταρρυθμίζεται αλλά ανατρέπεται.
- Σήμερα σε διεθνές επίπεδο επιχειρούν την υπέρβαση της κρίσης, με την διατήρηση και την εμβάθυνση των βασικών σταθερών του νεοφιλελευθερισμού, ανατρέποντας ένα σύνολο κοινωνικών κατακτήσεων και παραχωρήσεων προς τα εργατικά και λαϊκά στρώματα που αναπτύχθηκαν όλη την περίοδο μετά τον πόλεμο. Επιδιώκουν να εκθεμελιώσουν όχι μόνο τις κοινωνικές κατακτήσεις του μεταπολεμικού εργατικού κινήματος που σώθηκαν την περίοδο του νεοφιλελευθερισμού αλλά και βασικές συντεταγμένες του ίδιου του νεοφιλελεύθερου μοντέλου σε μία κατεύθυνση ακόμα σκληρότερων ρυθμίσεων για τα εργατικά και λαϊκά στρώματα.
- Τα αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη απέφυγαν σε πρώτο χρόνο μία διεθνή χρηματιστική κατάρρευση η οποία απειλήθηκε την περίοδο του Οκτωβρίου – Νοεμβρίου του 2008. Ωστόσο τα στοιχεία και οι αιτίες της κρίσης είναι ακόμα ενεργές και δεν μπορούν να την ξεπεράσουν παρά μόνο με μία συνολικότερη αλλαγή του συσχετισμού δύναμης εις βάρος των εργαζόμενων στρωμάτων. Η κρίση και οι τάσεις αναδιάρθρωσης του νεοφιλελευθερισμού και η προσπάθεια επίλυσης της προς μία κατεύθυνση σχετίζεται κυρίως με την ένταση της ταξικής πάλης. Στο πλαίσιο αυτό διεξάγεται ένας αδυσώπητος ταξικός πόλεμος από την πλευρά του κεφαλαίου και του αστικού κράτους σε διεθνές επίπεδο. Την ίδια στιγμή παρά τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες η αντίσταση του εργατικού κινήματος και συνολικά των εργαζόμενων στρωμάτων δεν βρίσκει την απαραίτητη πολιτική διέξοδος. Αυτό εξοπλίζει τις κυρίαρχες τάξεις, στην κατεύθυνση τους να αναδιατάξουν τις κοινωνικές σχέσεις εξουσίας και παραγωγής ακόμα περισσότερο προς όφελος τους.
- Η Ελλάδα αντιμετώπισε την εκδήλωση της κρίσης με μία σχετική υστέρηση αλλά με πολύ μεγαλύτερη ένταση. Η κρίση επεκτάθηκε με ραγδαία μορφή προς τις χώρες εκείνες που υφίστανται τις επιπτώσεις της ανισόμετρης ανάπτυξης και της αντιφατικής ενσωμάτωσης στο εσωτερικό της Ε.Ε. Αποδείχθηκε πόσο αποτυχημένη και καταστροφική για τα λαϊκά στρώματα ήταν η στρατηγική της ελληνικής αστική για την ένταξη στην Ε.Ε. και στην ΟΝΕ. Η ένταξη στην ΟΝΕ, που για μεγάλο χρονικό διάστημα ευνόησε το ελληνικό κεφάλαιο και την ελληνική ολιγαρχία εξερράγη με όλες της τις αντιφάσεις. Είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση του χρέους, την αύξηση των ελλειμμάτων, την αναδιοργάνωση – αποδιοργάνωση της παραγωγικής δομής στον αγροτικό και τον βιομηχανικό τομέα, την υπερανάπτυξη των κερδών στο χρηματιστικό τομέα. Η στρατηγική αυτή είχε τα χαρακτηριστικά ενός «μεγαλοιδεατισμού» της ελληνικής αστικής τάξης. Η κατάρρευση αυτής της στρατηγικής μέσα στην ευρύτερη συγκυρία, είναι αποτέλεσμα των εσωτερικών αντιφάσεων της, και όχι τόσο αποτέλεσμα μίας εξωτερικής επιβολής υπερεκμετάλλευσης των ντόπιων πόρων και παραγωγικών δυνάμεων από τις ξένες αστικές τάξεις, αλλά κυρίως μία στρατηγική του ελληνικού κεφαλαίου. Η μετάβαση του ελληνικού καπιταλισμού στο νεοφιλελευθερισμό σε μεγάλο βαθμό προωθήθηκε από την ένταξη στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ.
- Η ίδια η εξέλιξη της κρίσης είναι αποκαλυπτική για τον ρόλο της Ε.Ε. αλλά και την πραγματική θέση ιδεολογημάτων όπως η παγκοσμιοποίηση, η άρση του ρόλου των εθνικών κρατών, κ.λ.π. Στη Δυτική Ευρώπη, η άνοδος του νεοφιλελευθερισμού, συνυπήρξε και οργανώθηκε θεσμικά από την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και τις πολιτικές της Ε.Ε. Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν, οι συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου, οι πολιτικές για τον ανταγωνισμό, για τη βιομηχανία και τις υπηρεσίες που ενσωματώνουν και αναπτύσσουν το νεοφιλελεύθερο σχέδιο. Η συνθήκη του Μάαστριχτ και αργότερα το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης, διεύρυναν αυτή τη στρατηγική εμβαθύνοντας τα νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά της δομής και των πολιτικών της Ε.Ε. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, έφερε τη σφραγίδα των νεοφιλελεύθερων στρατηγικών, υιοθέτησε τη φιλελευθεροποίηση των ροών κεφαλαίου, και για να διαμορφώσει έναν ευρύτερο οικονομικό χώρο, εισήγαγε το κοινό νόμισμα. Το κοινό νόμισμα ακύρωσε κάθε μηχανισμό για την αντιμετώπιση των ανισορροπιών που υφίσταντο στο εσωτερικό των κρατών της Ευρωζώνης και οι οποίες σταδιακά αυξάνονταν.
- Σήμερα στο πλαίσιο της κρίσης στην Ελλάδα συντελείται μία τεράστια τομή, την έκταση και τις επιπτώσεις της οποίας δεν μπορούμε στο σύνολο της να συνειδητοποιήσουμε. Επιχειρείται και εμπεδώνεται η συνολικότερη ανατροπή μετά τον πόλεμο των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων σε χώρα το αναπτυγμένου καπιταλισμού υπό καθεστώς τυπικής αστικής δημοκρατίας. Πρόκειται για ένα μοντέλο διαχείρισης της κρίσης προπομπό αναλόγων εξελίξεων σε διεθνές επίπεδο, με την ανεργία να ξεπερνάει το 25 %, έξη συνεχόμενα έτη πτώσης του Α.Ε.Π. και μείωση του μισθολογικού κόστους της τάξης του 25 – 30 %.
- Η στρατηγική της ελληνικής άρχουσας τάξης για το ξεπέρασμα της κρίσης συγκροτείται: α) Στην κατακόρυφη μείωση των μισθών και των κοινωνικών παροχών και στην εμπέδωση των ελαστικών σχέσεων εργασίας β) στις προσπάθειες για αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, γ) στις ιδιωτικοποιήσεις, δ) στη διάλυση των παραδοσιακών μικροαστικών στρωμάτων και μεγάλων κατηγοριών αυτοαπασχολούμενων, ώστε να διαμορφωθούν τάσεις υπαλληλοποίησης και συγκέντρωσης του κεφαλαίου, στους τομείς των μεταφορών, των υπηρεσιών και της κατασκευής. ε) στην άρση των ρυθμίσεων που προστατεύουν το περιβάλλον, ώστε να διαμορφωθούν οι τάσεις για μία ισχυρή καπιταλιστική ανάπτυξη στον τομέα του τουρισμού, του τομέα των κατασκευών, αλλά και των ενεργειακών και διαμετακομιστικών δικτύων. Στην αυταρχικοποίηση της πολιτικής σκηνής και της κρατικής πολιτικής, όπως αντανακλάται ήδη στην συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, με στόχο την θωράκιση της αστικής πολιτικής. Η τάση αυταρχικοποίησης θα επιβληθεί κυρίως μέσω α) της έντασης της κρατικής καταστολής για την αντιμετώπιση των κοινωνικών αγώνων και β) των διεργασιών αποστείρωσης του πολιτικού σκηνικού από τις αντιπολιτευτικές δυνάμεις της αριστεράς γ) την ενοποίηση των αστικών πολιτικών δυνάμεων σε κυβερνήσεις συνεργασίας δ) τη πριμοδότηση της ακροδεξιάς και η λειτουργία της ως πολιορκητικού κριού απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων.
Η κρίση και η αστική στρατηγική για την επίλυσή της, παράγει φθορά και αστάθεια στο συνασπισμό εξουσίας. Οι ενεργητικές αντιστάσεις των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στην πολιτική αυτή, δημιουργεί και στοιχεία κρίσης νομιμοποίησης της αστικής πολιτικής και των εκπροσώπων της.
Ολη την προηγούμενη περίοδο υπήρξε ένταση των κοινωνικών αγώνων, παρά τις διακυμάνσεις και τις παλινδρομήσεις που εμφανίστηκαν. Σε πολλές περιπτώσεις οι κοινωνικές αντιστάσεις πήραν βίαιο χαρακτήρα, και κλόνισαν τη σταθερότητα του κυβερνητικού κέντρου με ποιο χαρακτηριστική περίπτωση την μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση στις 28-29 Ιουνίου του 2011 και την «παραίτηση» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για λίγες ώρες αλλά και την κοινωνική έκρηξη της 12 Φλεβάρη. Η μεγάλη κρίση απονομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος και η αποστοίχιση μεγάλων τμημάτων των λαϊκών τάξεων από την επιρροή των αστικών κομμάτων, δεν αναιρεί το γεγονός ότι πολιτικές που έχουν εφαρμοσθεί συντρίβουν ένα σύνολο κοινωνικών δικαιωμάτων.
Ο μόνος αστάθμητος παράγοντας είναι το λαϊκό κίνημα, που παρά την ανάπτυξη σημαντικών και πολυποίκιλων αγώνων το προηγούμενο χρονικό διάστημα που είχαν επιπτώσεις στο πολιτικό σύστημα, δεν μπόρεσε να επιβάλλει μια συνολικότερη πολιτική μεταβολή, αλλά και να ανακόψει τις αντιδραστικές αλλαγές στους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους.
Η έλλειψη μιας συνολικότερης κεντρικής πολιτικής πρότασης, που να απευθύνεται στις λαϊκές τάξεις με μαζικούς όρους και να αφορά στην ανάπτυξη ενός αριστερού ανατρεπτικού κοινωνικο πολιτικού μετώπου, αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για τη σταθερή αποστοίχιση ευρύτερων μαζών από την επιρροή των κυρίαρχων τάξεων αλλά και για επιμέρους μεταβολές και νίκες στους κοινωνικούς χώρους. Για παράδειγμα, σε τελική ανάλυση, κάθε επιμέρους αγώνας θα προσκρούει στο ερώτημα συμμετοχή ή όχι στο ευρώ. Ετσι χωρίς μια σαφή τοποθέτηση ενός αριστερού μετώπου για την έξοδο από την Ευρωζώνη που να κερδίζει μαζική αποδοχή, ευρύτερα τμήματα των λαϊκών μαζών, θα αμφιταλαντεύονται ακόμα και στις φάσεις ανάπτυξης επιμέρους αγώνων.
Η ένταση της κρίσης και οι πολιτικές των κυρίαρχων τάξεων είναι τέτοια, που μόνο μια συνολική κεντρική πολιτική πρόταση για ένα ευρύτερο μέτωπο με μαζικά ερείσματα, μπορεί να αποτελέσει την βάση για την ανάπτυξη ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις
Η θέση των δυνάμεων της αριστεράς υπολείπεται σε σημαντικό βαθμό σε σχέση με τις απαιτήσεις της συγκυρίας. Στην σημερινή συγκυρία, αναδεικνύεται η λάθος στρατηγική που ακολουθούν τα αριστερά κοινοβουλευτικά κόμματα, τα οποία δεν θέτουν μέχρι σήμερα το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ στις λαϊκές μάζες, ούτε επιχειρούν μία πολιτική συνεργασία με βάση αυτή την κατεύθυνση. Αναλυτικότερα:
Στην πολιτική του Κ.Κ.Ε., μπορεί να διακρίνει κανείς, τα συνολικά χαρακτηριστικά και τις λειτουργίες ενός κόμματος που καθορίζεται από μία διπλή διαστρέβλωση του μαρξισμού: την κυριαρχία του οικονομισμού και του γραφειοκρατισμού, και την αναπαραγωγή εξουσιαστικών δομών στο εσωτερικό του.
Η πολιτική πρακτική του Κ.Κ.Ε. σφραγίζεται από την κυριαρχία των αστικών ιδεολογημάτων στο εσωτερικό του, και την προσπάθεια για την διατήρηση της πολιτικής του επιρροής με όρους μη ρήξης με τον αστικό συνασπισμό εξουσίας. Τα κύρια χαρακτηριστικά της πολιτικής πρακτικής του Κ.Κ.Ε. είναι:
- Η διασπαστική τακτική μέσα στο κίνημα των εργαζομένων, όχι μόνο με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις και πορείες αλλά ακόμα και με την αποστασιοποίηση – υπονόμευση εκείνων των αγώνων που παίρνουν ποιο μαχητικά χαρακτηριστικά και μπορούν να διαμορφώσουν επιτυχίες από την πλευρά του εργατικού κινήματος.
- Η επαναλαμβανόμενη υπονόμευση των προσπαθειών διαμόρφωσης ενιαίου μετώπου της αριστεράς με βάση τους κοινωνικούς αγώνες.
- Η διατήρηση ενός διακηρυκτικού αντισυστημικού λόγου που είναι όμως τυπικός, αφού απουσιάζει οποιαδήποτε αντισυστημική πρακτική.
Ο ΣΥΝ και οι πολιτικές δυνάμεις που συσπειρώνονται γύρω από το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ εμπεριέχουν αντιφατικές πολιτικές γραμμές, οι οποίες όμως ενιοποιούνται σε μία ενιαία δεξιά πολιτική κατεύθυνση. Η ηγεμονική κατεύθυνση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, αντιστοιχεί σε μία προσπάθεια ανασυγκρότησης της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, σε συνθήκες οξύτατης κρίσης χωρίς να υπάρχει καμία πιθανότητα για κάτι τέτοιο. Σπέρνοντας σημαντικές αυταπάτες και τρομοκρατικά διλήμματα για το ρόλο της Ε.Ε. και του ευρώ λειτουργεί ως εφεδρεία και ανάχωμα του συστήματος. Ακόμα ποιο επικίνδυνες είναι αντιλήψεις απολογητικές του συστήματος, που θεωρούν ότι ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ θα αποτελέσει καταστροφή για τα λαϊκά στρώματα και θα ενισχύσει συγκεκριμένες μερίδες του κεφαλαίου. Στην πραγματικότητα είναι απόψεις που επαναφέρουν τις αντιλήψεις του αριστερού ευρωπαϊσμού και του κυβερνητισμού, με τη στήριξη και συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων σε μία περίοδο που δεν υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες και που δεν είναι αυτές οι ανάγκες του λαού.
Για αυτό θα ήταν απαραίτητο, για όλες τις δυνάμεις της πραγματικής Αριστεράς να προχωρήσουν σε ένα συντονισμό με βάση ένα πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση.
Οι κεντρικοί πολιτικοί στόχοι ενός τέτοιου μετώπου αφορούν :
- τη στάση πληρωμών και τη διαγραφή του χρέους την εθνικοποίηση του πιστωτικού συστήματος
- την εθνικοποίηση των μεγάλων παραγωγικών μονάδων
- τον αναπροσανατολισμό της κοινωνικό οικονομικής δραστηριότητας με έμφαση στην αύξηση των κοινωνικών δαπανών, για την κάλυψη ενός συνόλου υλικών και αύλων (πολιτιστικών, ηθικών κ.λ.π.) αναγκών των λαϊκών τάξεων
- την επιβολή ελέγχου στις κινήσεις κεφαλαίου και στις τιμές των προϊόντων
- τη δραστική φορολόγηση του κεφαλαίου και των εύπορων εισοδηματικά στρωμάτων και την περιστολή της φοροδιαφυγής και της εισφοροαποφυγής.
Η έξοδος από το ευρώ αποτελεί μία στρατηγική επιλογή, στο βαθμό που συνδυάζεται με ένα σύνολο μέτρων και με έναν άλλο τρόπο και τύπο κοινωνικό οικονομικής οργάνωσης που περιλαμβάνει:
- αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου,
- μείωση του χρόνου εργασίας,
- μείωση της παρασιτικής κατανάλωσης,
- υλοποίηση μίας πολιτικής ήπιας αποανάπτυξης,
- αλλαγή του τρόπου διανομής του κοινωνικού προϊόντος
Οι εκλογές αποτελούν μία μόνο στιγμή μίας προσπάθειας οικοδόμησης ενός μετώπου ρήξης και ανατροπής. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η μόνη δύναμη της αριστεράς η οποία με σαφήνεια βάζει σε πολιτικό και πρακτικό επίπεδο αυτούς τους πολιτικούς στόχους για την ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης. Αποτέλεσε και αποτελεί μία δύναμη που συμμετείχε σε όλους τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου με μία ξεκάθαρη κατεύθυνση πάντα από την πλευρά των αγωνιζόμενων και των εξεγερμένων. Στις απεργίες και τις καταλήψεις, στις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και στις πλατείες, βρέθηκε πάντοτε απέναντι, στις αστικές πολιτικές δυνάμεις και στους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Παρά τις αδυναμίες και τις υστερήσεις της μάτωσε κυριολεκτικά για να βάλλει ένα λιθαράκι όχι μόνο στους αγώνες των εργαζομένων αλλά και την οικοδόμηση ενός ευρύτερου αριστερού κοινωνικό πολιτικού μετώπου. Παρά το γεγονός ότι πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να έχει προχωρήσει η πολιτική και εκλογική συνεργασία με ένα σύνολο δυνάμεων προερχόμενων από το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής σήμερα η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα βοηθήσει συνολικότερα την υπόθεση της αριστεράς και του εργατικού και λαϊκού κινήματος για την επόμενη ημέρα των εκλογών αλλά και τη διεύρυνση του μετώπου. Η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των ανατρεπτικών αντικαπιταλιστικών πολιτικών αποτελεί μια αναγκαιότητα για το λαϊκό κίνημα και το λαό μας για την επόμενη μέρα μετά τις εκλογές.
Υποψήφιοι Β Αθήνας με τους εκλογικούς συνδυασμούς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Σπύρος Κοντομάρης
Γρηγόρης Λάσκαρης
Γιώργος Μελισσαρόπουλος
Μαριάννα Τσίχλη
Για μια - ακόμα - ευκαιρία που χάθηκε..
H Aριστερά έχασε άλλη μια ευκαιρία σε μια κρίσιμη περίοδο. Η άρνηση της πλειοψηφίας των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΝΑΡ,ΣΕΚ,ΟΚΔΕ Σπάρτακος) να συνεργαστούν και εκλογικά με τις δυνάμεις του ΜΑΑ αποδυναμώνει την κατεύθυνση που η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει όλο αυτό το χρονικό διάστημα μέσα στο κίνημα: την υποστήριξη ενός σχεδίου άμεσης διεξόδου από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων με παύση πληρωμών/διαγραφή του χρέους-έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ-εθνικοποιήσεις τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων με εργατικό και λαϊκό έλεγχο-απαγόρευση απολύσεων-αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Μιας διεξόδου που θα επιβληθεί με τον αγωνιστικό καταναγκασμό του κινήματος και που ανοίγει διάπλατα το δρόμο για να περάσει ο πλούτος και η εξουσία στα χέρια των εργαζομένων. Όταν σ’αυτό το πλαίσιο υπάρχει συμφωνία δεν υπάρχει καμία δικαιολογία (ούτε χρονική) για να μην προχωρήσουν συνεργασίες χωρίς αποκλεισμούς και σε ισότιμη βάση. Υπάρχουν μόνο ευθύνες, συλλογικές και ατομικές. Υπάρχουν μόνο αγκυλώσεις και μικροηγεμονισμοί. Εμείς από τη μεριά μας ξέρουμε ότι και έφικτο ήταν και αναγκαίο να βαδίσουμε μαζί με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους του ΜΑΑ που υποστηρίζουν την ίδια κατεύθυνση. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την ενδυνάμωση αυτής της κατεύθυνσης, αυτού του πολιτικού σχεδίου, του μόνου που μπορεί άμεσα να εφαρμοσθεί στην πράξη, του μόνου που μπορεί να αναδιατάξει τους συσχετισμούς υπέρ των δυνάμεων της εργασίας. Θα παλέψουμε και στις εκλογές αυτό το σχέδιο να γίνει κτήμα ευρύτερων λαϊκών μαζών μέσα από την καμπάνια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα συνεχίσουμε (αταλάντευτα) να αντιμαχόμαστε απόψεις που υποτιμουν τους άμεσους πολιτικούς στόχους και παραπέμπουν την επίτευξή τους στο επέκεινα (της λαϊκής εξουσίας, της ανατροπής των συσχετισμών στην ΕΕ, της επανάστασης και του κομμουνισμού). Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε έτσι ώστε να ενωθούν σε μια κοινή μετωπική συγκρότηση όλοι όσοι το υποστηρίζουν, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δυνάμεις του ΜΑΑ, αλλά και μια σειρά άλλων δυνάμεων που λόγω των δικών τους αγκυλώσεων παραμένουν εγκλωβισμένοι σε άλλες λογικές.
Ήρθε η ώρα να ταράξουμε τα νερά, ήρθε η ώρα της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς
Η καπιταλιστική κρίση στην Ελλάδα και η πάλη των τάξεων στο πεδίο αυτό, επέφερε ανατροπές και δημιούργησε νέα δεδομένα τόσο σε σχέση με το συσχετισμό δύναμης όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Η πίεση που ασκεί η αστική στρατηγική για την υπέρβασή της έχει εξανεμίσει μέσα σε δύο χρόνια το λαϊκό εισόδημα και τις εργατικές κατακτήσεις και επιχειρεί να σταθεροποιήσει από τη μία ακόμη πιο βαθιά νεοφιλελεύθερη διάρθρωση των σχέσεων παραγωγής αλλά και ένα πολιτικό σύστημα που θα εξοστρακίζει από τους κρατικούς μηχανισμούς κάθε αντανάκλαση των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων στο εσωτερικό του. Η νέα δανειακή σύμβαση του Φλεβάρη μαζί με τα νέα μνημονιακά μέτρα αλλά και τα εξαγγελόμενα μέτρα του Ιουνίου προχωρούν ακόμη περισσότερο την επίθεση στον ελληνικό λαό αλλά και τον ιδεολογικό εκβιασμό που του ασκεί η πραξικοπηματική Κυβέρνηση των αστικών δυνάμεων σε αγαστή συνεργασία με την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Οι εξελίξεις στο πολιτικό σύστημα τον τελευταίο χρόνο έχουν πια καταστήσει σαφές ότι οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν συστρατευθεί πίσω από έναν άξονα για τη διάσωση της κερδοφορίας τους: την παραμονή στην ευρωζώνη και την ευρωστρατηγική.
Από την άλλη πλευρά ο λαός έχει δώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα γιγάντιες μάχες, με αγώνες που διέρρηξαν το πολιτικό σύστημα και τα αστικά κόμματα δημιουργώντας κοινωνική ρευστότητα και ισχυρά στοιχεία πολιτικής κρίσης, με αποκορύφωμα την παλλαική διαδήλωση της 12ης φλεβάρη που πήρε εξεγερτικά χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ταχύτατη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, πυλώνα της αστικής πολιτικής, της ευρωστρατηγικής και της «κοινωνικής ειρήνης» στη μεταπολιτευτική Ελλάδα αλλά και η αποδιάρθρωση στη ΝΔ και το ΛΑΟΣ. Επιπλέον, οι αγώνες αυτοί, αλλά κι οι επιμέρους ηρωικοί αγώνες των εργαζόμενων σε κλάδους και κρίσιμους παραγωγικούς τομείς, έχουν διαχύσει έναν κοινωνικό ριζοσπαστισμό και έχουν δημιουργήσει νέες μορφές πάλης και πυρήνες κοινωνικού αγώνα σε γειτονιές, χώρους δουλειάς και χώρους νεολαίας, όπως οι λαϊκές συνελεύσεις. Όμως, παραμένει το γεγονός ότι αυτή η λαϊκή αγανάκτηση και διεκδικητικότητα εμφανίζει καμπές και υφέσεις, μια αποσπασματικότητα που επηρεάζεται από την συνεχή επιβολή μέτρων, πράγμα που στη λαϊκή συνείδηση εγγράφεται ως ήττα. Και τελικά δεν καταφέρνει να αντανακλαστεί στο πολιτικό επίπεδο παρά με την μερική άνοδο των ποσοστών της αριστεράς.
Όχι στα νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης!
ΟΧΙ ΣΤΑ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΠΟΓΚΡΟΜ - ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ «ΣΚΟΥΠΑ»
ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – Ε.Ε. –Δ.Ν.Τ. – ΤΡΑΠΕΖΕΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου διαμέσου του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ. Χρυσοχοΐδη ανακοίνωσε το εκτρωματικό σχέδιο δημιουργίας τριάντα στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, 3 σε κάθε περιφέρεια. Έδωσε μάλιστα προθεσμία μιας μόλις εβδομάδας στα Περιφερειακά Συμβούλια να συμφωνήσουν, αλλιώς θα προχωρήσει σε πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Προσπαθούν να πετύχουν συναίνεση τα σχέδια τους προβάλλοντας την αντίληψη ότι για τα δεινά και τη φτώχεια του ελληνικού λαού φταίνε οι μετανάστες, που «χρειάζονται απελάσεις και μάντρωμα». Όμως, για αυτά που βιώνουμε οι ντόπιοι, όλοι τώρα πια καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι υπεύθυνοι οι μετανάστες. Αντίθετα, υπεύθυνοι και αιτίες είναι ίδια με αυτά που αναγκάζουν τους μετανάστες να εγκαταλείπουν τη χώρα τους (ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και κατοχή χωρών από τις δυτικές δυνάμεις, στρατιωτικές επεμβάσεις, λεηλασία από το κεφάλαιο των εργαζόμενων και του πλούτου κάθε περιοχής ακόμα και με καταστροφή της φύσης, κ.α.)
Περισσότερα Άρθρα...
Σελίδα 1 από 3
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 Επόμενο > Τέλος >>